In de ochtend krijgen wij een telefoontje van Gerard. Het is geen doen met een gipsbeen op de boot en hij en Joke gaan vanavond naar huis, zo hebben zij besloten. Hij laat zich ophalen door zijn zoon. Wel moet er nog even worden gesproken met de havenmeester of zijn boot hier een maand mag blijven liggen.

Ja dat was te verwachten, het is wel een tegenvaller! Het is leuk om samen op te varen en ervaringen te delen. We gaan vanavond nog een hapje eten op een terras heel vlakbij en dan gaan Pieter en ik samen onze reis vervolgen.

Voor vandaag hebben we een heel intensief!!! programma samengesteld. Het ziet er als volgt uit:

• 10.00 uur vertrek uit Brouwershaven
• 11.00 uur aanleggen eilandje Ossehoek en oppompen rubberboot
• 12.00 uur vertrek per rubberboot naar Port Zélande
• 13.00 uur lunchen Port Zélande (ja daar doen we t voor)
• ????? uur vertrek terug naar Ossehoek

Wanneer we rond elf uur aankomen op het eiland, pakt Pieter de rubberboot uit de bakskist op het dek. Deze gaat moeizaam uit de kist, het lijkt wel of deze blijft haken. Wat is er aan de hand? In de achterhut zijn een paar maanden terug een aantal kastjes aangebracht voor de regelaars van de zonnepanelen en de schroeven hiervan zijn door de wand in de bakskist gekomen. De rubberboot lag tegen deze wand aan en de uiteinden van de schroeven zijn in het doek/rubber van de boot gekomen. We roepen onze medezeiler Gerard en vertellen over onze ontdekking en hij komt gelijk met speciale lijm aangesneld. Ondertussen heeft Pieter de rubberboot op de railing van onze boot gelegd en vraagt Gerard deze even vast te houden, zodat zij deze tezamen (de boot weegt een kilo of 27) op de kant kunnen leggen. Maar Gerard, een jonge god van 67, pakt de boot aan en maakt een zwaai richting de steiger maar oh jee hij draait verder door en kantelt met boot en al van de steiger af het ondiepe water in.

Pieter en ik zien dit ‘spektakel’ voor onze ogen gebeuren, snellen van de boot af naar het steigertje. Het duurt een paar seconden voordat Gerard weer hoestend en proestend boven water komt. Net op tijd want Pieter staat al in de startblokken om hem na te springen. Gerard maakt al gauw weer een geintje maar hij merkt wel dat zijn been ongelooflijk pijn doet. Eerst maar even rustig ademhalen, geen zeer hoofd en helemaal bij kennis constateren wij. Nu dan maar richting de kant maar hoe??? Hij kan niet richting de keien, dan maar onder de steiger door. Zijn armen en handen raken meer en meer bebloed. Snel de verbandkoffer erbij. Iemand die zich ook op het eiland bevindt, schiet ons te hulp. Gerard heeft veel pijn aan zijn been/knie en we komen tot het besluit om hulp in te schakelen. We bellen de KNRM. Nadat we de menuutjes toets 2 bla bla bla, toets 1 bla bla bla etc. door zijn en de eerste gegevens hebben doorgesproken, verbreekt de verbinding. Dus weer opnieuw het menu langs. Het gaat allemaal moeizaam. Uiteindelijk krijgen we het telefoonnummer van de Kustwacht door, daar moet het incident worden gemeld en dan schakelen zij zo nodig de KNRM in. Ondertussen worden we ook nog gebeld door de brandweer met de vraag waar de ambulance naar toe moet? Mevrouw, we zitten op een eiland oké einde verbinding, een politieboot meldt zich ondertussen communiceren we ook met de kustwacht via marifoon, … jongens heel fijn maar we hebben duidelijk aangegeven dat er geen levensbedreigende situatie is.

Na ca 1/2 uur komt de boot van de KNRM met wel 5 stoere mannen aan boord. Er wordt een drukverband aangelegd en de nodige afspraken gemaakt en papieren bijeen gezocht. Gerard gaat met de KNRM boot naar Ouddorp naar de huisartsenpost en 2 mannen varen de boot van Gerard met Joke aan boord naar de haven in Ouddorp en wij volgen dan met onze eigen boot.

Dat gaat allemaal heel soepel. Dan begint het uren van wachten. Uiteindelijk rond een uur of half 7 in de avond wordt Gerard met krukken in een taxibusje met een been van boven tot onder in het gips afgeleverd. Hij mag er niet op staan. Zijn boot ligt aan een steiger circa 500 m verderop. Nog een uitdaging te gaan. Dit lukt. We maken wat eten en drinken een drankje op de ‘goede’ afloop en morgen kijken we weer verder.

Na het ontbijt en de koffie besluiten we klein stukje verderop te gaan, in deze haven is niet heel veel te beleven.

We komen midden in het dorpje aan de kade te liggen en het is me toch heet (is geen klacht maar even wennen 🙂 ). Gelijk maar even een kunstmatig zonnedakje aanleggen anders verbranden we levend.

We lunchen met een paar roseetjes op een terras dat grenst aan de kade en de middag vliegt om.

We staan niet heel vast op onze beentjes maar na een uurtje slapen zijn we weer helemaal boven Jan.

Pieter maakt een heerlijke pan met macaroni en Gerard en Joke prikken een vorkje mee.

Hoeveelste vakantiedag is dit eigenlijk, we beginnen het gewoon te vinden en dat is natuurlijk niet de bedoeling…even terug tellen en we komen uit op de 18de vakantiedag. Even een ontbijtje en dan nog even een wandelingetje over de plaat. Hier een inkijkje.

Rond een uurtje of 11 gooien we de lijnen los, het plan is wat te zeilen op de Grevelingen en dan naar de Haven Scharendijke te gaan, dit ligt op het eiland Schouwen-Duiveland. Ook liggen hier o.a. de bekende plaatsen Renesse en Zierikzee.

Bij het invaren van de Haven Scharendijke is de wind inmiddels behoorlijk aangewakkerd. Pieter kent de haven niet dus ook voor hem is het nieuw. Het is een behoorlijk krappe ingang en de havenmeester meldt zich niet na een marifoon oproep. Ondertussen heeft Pieter heel wat te stellen met het Bateleurtje want die laat zich lekker op de wind meevoeren en dat is helemaal niet de bedoeling. Pieter zet de handel in zijn achteruit en geeft ‘plank’ gas, want de wind wordt lijkt het wel steeds sterker. Wanneer de kapitein het schip weer zoals gebruikelijk in zijn macht heeft, besluiten we deze haven te laten voor wat het is en koers te zetten naar Den Osse. Hier zijn onlangs Saskia en Jeremy nog geweest dus we zullen hen even een mooi plaatje toesturen (zij waren kortgeleden in het nabijgelegen park Landal Port Greve). We zijn blij als we aan de steiger liggen.

Voor vanavond hebben we een uitnodiging ontvangen van Joke en Gerard voor een revanche voor een potje Domino met een Don Papa (een overheerlijke Filipijnse rum).

Vandaag houden we een rustdag op Stampersplaat, het weet is uitstekend dus tijd voor de eerste BBQ van het seizoen Pieter en Miranda doen de voorbereidingen hiervoor.

Gerard en Joke hebben een klusdag en net zo als wij nog in Lelystad hebben gedaan markeren zij vandaag de ankerketting met verschillende kleurtjes.

Miranda krijgt vandaag een extra lesje. Uit de box varen en aanleggen bij het havenkantoor en dan weer wegvaren. Helaas het certificaatje niet behaald, beheers wel goed de theorie maar ik moet beter luisteren 🙂 en niet teveel twijfelen. Oké kapitein op naar de volgende les, ik ga ervoor. De bedoeling is een eilandje/plaat op de Grevelingen te bemachtigen. Er staat zeer weinig wind en we liggen met de zeilen bij nagenoeg stil. Ondertussen proberen we bananenpannenkoeken met havermout uit, die goed vullen. Na een paar uurtjes dobberen, starten we de motor en halen de zeilen binnen, want het valt ons op dat veel zeilschepen haast beginnen te krijgen. En als we een plekje willen op het oh zo geliefde Grevelingen moeten wij ook een beetje op gaan schieten.

Bij het haveningangetje van Stampersplaat gaan we iets te snel stuurboord uit en zien de bodem onder ons (wat een helder water!). Oei dat wordt snel ondiep. Even nog voorbij de volgende ton en dan nog eens proberen, dit lijkt er meer op al blijft het met ca 2.00 m ondiep (onze kiel steekt 1.85m). Het ziet er al vol uit in het ‘haventje’ maar wat een geluk, een schip staat op punt van vertrek, wat een geluk!!!! En zo liggen we er nu bij. Op dit unieke plekje gaan wij een paar daagjes genieten. Want de zon en wij zijn inmiddels dikke vrienden :-):-)

Windkracht 5, het regent, omwille hiervan en Pieter zijn rug, lassen wij een rustdag in. We halen wat boodschappen in het plaatsje en in de avond spelen wij met onze medezeilers ons eerste potje domino.

De beslissing is na rijp beraad, zoals je hieronder kunt zien,  genomen.

Onze volgende bestemming is Bruinisse en is in 4 uurtjes te doen. Dit houdt o.a. in dat we 3 sluizen passeren. Wij moeten dan met de schutting mee van de beroepsvaart omdat we 19,5 meter hoog zijn. Gerard kan door de jachtsluizen (en dit kan met een mast tot 18,5 meter) en krijgt daarmee een grote voorsprong. 
Hoe gaat dat nou zo’n sluis/brug doorvaart. Voor ons begint het voor de Volkeraksluis (deze ligt ter hoogte van Willemstad). Hier verloren we vorig jaar een stootwil en sloeg een lijn vast die vervolgens moest worden doorgesneden. We zijn zeg maar meer dan scherp :-). In zo’n beroepsvaartsluis zijn de aanlegpunten natuurlijk berekend/gemaakt voor grote schepen en is het aanleggen voor ons als jacht minder makkelijk. Pieter heeft de sluiswachter opgeroepen en we krijgen de instructie om achter de beroepsvaart aan stuurboord (rechts vd sluis) aan te sluiten. Tot uw orders Sir! 😉
Wij wachten geduldig tot de grote jongens in de sluis liggen, wat voelen wij ons nietig met onze 14 meter tussen deze schepen van gemiddeld genomen 100 meter :-). Dan sluiten wij aan aan stuurboord achter het daar liggende vrachtschip. Het vrachtschip aan bakboord daarvan draait nog steeds de schroef hetgeen voor veel waterverplaatsing zorgt.

Door de marifoon schalt keer op keer de oproep: Bluemotion achteruit..Bluemotion  achteruit… Bluemotion achteruit!! Nou dat gaat niet over ons, maar Pieter heeft al snel door dat het alleen maar over ons kan gaan omdat wij het enige jacht in de beroepssluis zijn. Bateleur, Bateleur hier de Volkeraksluis! Ja Volkeraksluis hier zeiljacht Bateleur. Sluiswachter: U moet achter de beroepsvaart gaan liggen, u moet luisteren naar hetgeen u wordt gezegd. Pieter: ik lig achter de beroepsvaart maar als u wil dat ik verder naar achteren ga zult u eerst het schip naast mij moeten aanroepen en verzoeken zijn schroef uit zijn werk te zetten. Daarna zeker 5 minuten ijzige stilte. Maar dan gaat de schroef inderdaad uit en kunnen wij de lijnen losgooien en in zijn achteruit en opnieuw onze lijnen vastmaken aan de bolders/trap in de sluismuur. Gelukkig dit verloopt soepeltjes 🙂 en kort daarna sluiten achter ons eindelijk de sluisdeuren. Bij het uitvaren bedankt Pieter de sluiswachter nog even voor de service. Heb ik wat gemist ha ha. Dit was sluis nummer 1  ……

De volgende sluis, hier ga je van zoet- naar zoutwater en de schutting hiervan duurt daarom ook langer, heet de Krammersluis, deze ligt ter hoogte van Bruinisse. Wanneer wij komen aanvaren gaan de sluisdeuren net dicht. Van de sluiswachter krijgen wij de opdracht, en wij luisteren heel goed 🙂 :-), te gaan liggen achter de remming en af te wachten (houten langgerekt raamwerk bij sluis of brug aan de oever in het water). Na een uurtje afwachten beginnen wij toch wat ongeduldig te worden.
Pieter vraagt de sluiswachter of wij de volgende schutting ook mee kunnen, waarop de wachter antwoordt dat dat wel zijn bedoeling is. Het is superdruk met vrachtschepen…   vanuit de verte komt er nog 1 aangestoomd, oke daar wachten we ook nog even op… tuurlijk!! Na bijna 1 1/2 uur mogen we mee. Joehoe, wij komen eraan.

Sluisnummer 3, de Grevelingensluis (vlak na de Krammersluis) dat gaat aanzienlijk vlotter. Binnen 15 min liggen we in de sluis. Na de sluis volgt er nog een brug, welke alleen voor ons omhoog moet, de andere vaart kan eronder door. Zeiljacht Bateleur, Zeiljacht Bateleur, hier de Grevelingensluis. Ja wat nu weer…Ik krijg de brug niet open…. het is inmiddels een uurtje of 4 … pffff…. we horen niets meer van de wachter; wel zien we na 20 min een monteur richting de sluis lopen….. weer een minuutje of 5 later, wat zien we nu? De brug gaat omhoog… jaaah we mogen!! Op naar Bruinisse!!!!!!

8 uren later ipv de begrote 4 uren liggen we in de haven van Bruinisse. Het kan zo maar anders lopen… en heel vervelend Pieter zijn rug speelt behoorlijk op. Rusten en aan de paracetamol.

Vandaag doen we het, althans ik 🙂 , extra rustig aan even bijkomen van de was haha.
Pieter werkt van 11.00 tot 14.00 uur. Ik geniet uitgebreid van de douche op de haven en daarna ga ik een ‘rondje’ Willemstad doen. Het is rond elven. Er is nog maar weinig beweging in t dorp. Eerst maar een stuk lopen en dan een cappo met appeltaart op t terras, zo heb ik mijzelf beloofd.

In de middag lees ik mijn eerste dikke boek uit van Nicci French met als titel Wie niet horen wil. Superspannend, een aanrader, over 6 weken komt deze naar je toe ma!

Vanavond gaan we onze volgende bestemming bepalen.

Wat doen we zoal en wat vooral niet. We doen de was. Hoe gaat dit in zijn werk. Je loopt naar het havenkantoor en koopt bij de havenmeester 4 munten, 2 voor de wasmachine en 2 voor de droger tezamen 16 euro. Het gaat om een licht bonte en een donkere was. Je zoekt de was uit en doet deze in 2 grote boodschappentassen. Onderweg naar de wasruimte bedenk ik me, dat ik het wasmiddel ben vergeten ik laat de tas achter op de steiger en loop terug naar de boot.

Dan weer op weg naar de wasruimte, gelukkig de tas met was staat er nog:-) en lees eerst zorgvuldig de instructies. De wasmachine geeft automatisch wasmiddel. Euh nou de havenmeester gaf ons wasmiddel. Even Joke bellen, zij heeft al gewassen en vragen wat zij heeft gedaan, zij heeft wel wasmiddel toegevoegd oke doe ik ook maar. Wasje 1 draait. Over 50 min. is deze klaar en dan kan deze in de droger en de volgende in de wasmachine. Ik loop weer terug naar de boot, mijn timer staat op 45 min ingesteld.

Even alvast het vlees snijden en wat groente en dan weer terug naar de wasruimte met de volgende lading. Inmiddels is het wat gaan regenen en doe ik een andere jas aan, eerder droeg ik een vest. Voel je m al aankomen? In de wasruimte vul ik de droger met het schoongewaste goed, het schuim zit nog aan de glazen deur ;-). Even het droogmuntje uit mijn jas pakken. Ai….! Dat muntje zit er natuurlijk niet in maar in het vest dat ligt op de boot. Heb alle tijd maar deze hele exercitie begint mij nu toch wel te irriteren… afijn muntje gehaald en de machientjes draaien, nu beide. De resttijd op de machine geeft nog iets van 40 min aan.

Terug naar de boot even een drankje en dan weer naar de wasruimte met de volgende was om de droger te stoppen. Het schiet nu lekker op…Ooh de was uit de droger is lekker warm ik vouw deze gelijk op en stop de andere was in de droger. Zo nog maar 1 keertje lopen straks en dan is alles weer geregeld. Wat is dit nou, waarom wil de droger niet starten. Keurig het juiste muntje met het gat (de havenmeester zei nog de muntjes met het gat zijn voor de droger, je kan er doorheen blazen m.a.w. drogen dit als geheugensteuntje) gestopt in het naar mijn idee juiste gleufje namelijk die van de droger! 🙂

Ik probeer alles uit de kast te halen, druk paar keer opnieuw op de digitale startknop zonder resultaat, druk op de resetknop van het kastje of het muntje terugkomt. Dat is niet het geval. Probeer de machine dan maar helemaal uit en weer aan te zetten. Niente noppes nada er gebeurt niets… oké dan bel ik de havenmeester wel, inmiddels is het 19.00 uur. Hij neemt snel op dat geeft de burger moed… tja heel vervelend mevrouw maar ik ben niet meer in de haven.. oookkkeee.. dat betekent dat ik met een natte was zit? Ja dat begrijp ik goed. Prima dan kom ik morgen bij u wel de 4 euro terughalen. Dat is uiteraard goed.

Met de tassen terug naar de boot kachel op hoog, Pieter spant een lijntje en we hangen de was aan knijpers. Dit ziet er dan zo uit 🙂 🙂 Pfff … de was is bijna klaar… morgenochtend nog even opvouwen…