Vandaag onze 42-ste vakantiedag, het gaat me nu veel te snel ha ha.

Een medezeiler komt bij Pieter op bezoek om meer te leren over een navigatieprogramma. Daarna eten we en maken een strand-/duinwandeling.

Vanavond trakteer ik Pieter op Sushi, sorry Des we maken ’t zeker met je goed!! 🙂

Als we wakker worden na 12 uren slapen!! hoor ik getik… het regent… jammer ik had graag lopende langs het Noordzeestrand verder ontwaakt. Dan blijven we maar in bed, we ontbijten en lezen.

Ik wil graag met de bus naar IJmuiden om boodschappen te doen.. Pieter staat niet te trappelen, maar je moet toch wat op zo’n regenachtige dag… 🙂 en we hebben geen eten meer in huis. We komen uit bij de Dekomarkt, nooit eerder van gehoord… grote winkel.

Volgens de voorspellingen kunnen we woensdag verder naar Texel. We duimen… we hebben ongeveer nog 2 1/2 week.

05.45 uur de wekker loopt af. We hebben wat onrustig geslapen na het tumult. Kopje thee, boterham uit t vuistje, een plens water in het gezicht en dan de boot gereed maken. De wind is weer anders dan gisteren. Maar we gaan in ieder geval de zee op. We willen graag naar Texel!

We maken te weinig snelheid om Texel tijdig te kunnen halen i.v.m. de kentering en daarom motoren we bij. Van motoren word je niet heel erg blij… en na een uurtje of 5 zijn we er wel klaar mee. De wind werkt nog steeds niet mee… we besluiten naar IJmuiden te gaan en kunnen dan nog een uur alleen op t zeil, wat een rust.

Dan maar weer afwachten tot de goden ons goed gezind zijn en we Texel kunnen aandoen…

Vandaag volgen we de weersverwachtingen nauwgezet. De wind maakt heel vreemde fratsen, zo komt die uit het Noorden en zo weer uit het Zuiden. Onze volgende stop zal zijn Texel en daarom zijn we niet geholpen met een Noordenwind. Het vervelende is dat de verschillende wind/weermodellen elkaar ook nog tegenspreken.

Om ons hoofd te legen (ha ha) gaan we, nadat een collega van Pieter een kijkje op de boot is komen nemen, tegen 13.00 uur op een elektrische scooter richting de boulevard. Op de boulevard laten we de scooter achter. Hier wordt druk geoefend in surfen. Leuk om te zien.

Daarna lopen we richting de pier en strijken neer voor een bakkie. Dan weer een scooter scoren en terug richting de haven. De haven, het is weekend, begint zich te vullen met passanten. Aan onze boot komen nog 2 grote boten te liggen. Dat wordt een heel gedoe morgen want dan moeten indien deze schepen niet vertrekken eerst hun lijnen losgooien en gaan verliggen zodat wij kunnen vertrekken 🙂

In de avond komt de bemanning van de Noordkaper die morgen ook naar Texel varen een kopje koffie drinken om de ‘reis’ door te nemen. We spreken af om 06.30 uur te vertrekken.

De buren die als eerste bij ons langszij liggen komen terug van hun etentje. We informeren hen over ons vroege vertrek. Dat kan zegt de mevrouw, maar de schipper is niet heel enthousiast omdat hij al meer nachten niet heel best heeft geslapen. Hij heeft een ‘dikke’ boot met een boeg-, en hekschroef waarmee hij zijn boot heel simpel zijwaarts kan verplaatsen. Aan zijn boot is nog een boot afgemeerd, zo gaat dat in Scheveningen, maar deze mensen zijn er niet. Hij stelt voor om beide boten, die dus met lijnen aan elkaar verbonden zijn, tezamen te verplaatsen eerst zijwaarts want direct achter hem ligt nog een boot en dan naar achteren waar nog plek is voor 2 schepen. Wij kunnen dan morgen makkelijk vertrekken en hij hoeft zijn bed niet uit. Hij is nogal overtuigd van zijn idee en begint met zijn voorbereiding. Wij kijken in eerste instantie wat sceptisch toe, een boot verplaatsen van een ander die niet aanwezig is, dat is ook zowat….??

Pieter komt ook tot actie en vraagt mij over te stappen op de boot van de mensen die er niet zijn en te controleren of aan de zijde die voor ons niet zichtbaar is er stootwillen uithangen. Ja hoor dat is het geval en voor ik het weet vaart onze buurman zijwaarts met de beide boten, ik kan er niet meer vanaf 🙂 … De man doet het overigens heel keurig… het spektakel wordt nauwgezet gevolgd door omliggende schepen en werkt veel hilariteit in de hand…

Wanneer de schepen zo’n beetje op het beoogde plek liggen, liggen deze toch niet goed want het schip van de man kan maar aan 1 kant worden vastgelegd… nog meer tumult.. hele boel weer terug of… De schipper vraagt aan de man waar hij nu naast ligt of hij morgen een vroeg vertrek gepland heeft en dat is inderdaad het geval, en wel om 07.00 uur. ‘Is het mogelijk dat u uw schip een rij naar voren verplaatst zodat u morgen tezamen met de bemanning van de Bateleur vertrekt?’ Dat wil de man wel maar hij is solo zeiler en deze man vraagt of de man met de vele schroeven dan even op zijn boot komt helpen om zijn schip te verleggen naast ons schip (Bateleur). Inmiddels is er op de steiger ook veel bekijks van mensen wat hier allemaal gebeurt. Wat een schouwspel! Als dat is geregeld dan kunnen de 2 aan elkaar vastgemaakte boten weer verder worden verplaatst naar de plek waar de solozeiler lag. Inmiddels zijn de 2 jonge mensen van het onbemande schip ook gearriveerd en constateren dat hun boot op een andere plek ligt. Deze nemen het gelukkig heel sportief op. Wat een slot van deze avond!

Vannacht heeft t flink geregend. Er hebben luiken op t schip open gestaan en er is daardoor wat kleding nat geworden. Deze dame heeft niets meegekregen, volledig down en out 🙂 Alle natte, zoute kleding van gisteren hangt ook nog aan de zeerailing (het zout is er nu wel alvast uitgespoeld:-) ) en we besluiten om direct na t ontwaken maar muntjes te gaan halen bij de havenmeester en er een wasdag van te maken.

Verder wat boodschappen doen en wat ‘boot’houdelijke taken. Omstreeks 17.00 uur breekt hier de hel los, het regent hagelstenen, arme mensen die op dit moment met hun schip de haven binnenvaren… tja … dat kan ook gebeuren…

Gisterenavond hebben we ongelooflijk lekker gegeten. Een tip van de havenmeester was om tapas bij Escobar in Breskens te gaan eten. Op zich ben ik geen grote fan van tapas, de keren dat ik het heb gegeten was het vaak vettig. Maar dit was uit de kunst, zeer!!  verrassende smaken. De zaak staat in de Michelin Gids 2021 voor: heerlijk menu, schappelijke prijs en goede bediening. Voor ons 1-ster waardig, maar wie zijn wij 🙂 . Mocht je ooit in de buurt zijn, hier de link naar hun website. http://www.escobarbreskens.nl/

Onze afspraak om het bij 1 rosé te houden hebben we geschonden, het waren er 2.
Helaas voelen we ons bij het opstaan om 05.00 uur niet supertop!! Tja even doorbijten, t wordt een mooie zeildag….

Nog in de kom van de haven hijsen we het grootzeil vast dan staat dat klaar, natuurlijk vol zeil want het wordt prachtig….
Wat wordt er gezegd door de marifoon? Buien en onbestendig en windstoten? Nee joh… niet opletten.. je kan t ook overdrijven.

We zeilen lekker voort, Pieter wijst mij nog aan dat we vlak langs een front gaan. Aan die kant is het zicht wat minder en zie je van die grijze strepen in de lucht, een teken dat het daar flink regent…ook bij ons begint t kouder te worden… en dan wakkert de wind aan. Oei..!! Hoe kan dat nou dat was niet afgesproken! Oh jee staat het grootzeil geblokkeerd in de vang? Nee… Pieter houdt zich stevig vast en probeert het schip op koers te houden… Miranda gaat naar het voordek om de vang erop te zetten, na eerst een paar keer flink te hebben geslikt, … gelukt… nu moet het grote zeil kleiner worden gemaakt…alles klappert als een gek… ik kan Pieter nauwelijks verstaan 🙁 …” maak de lijn van het kleine zeil (de fok) losen dan haal ik deze binnen” … in mijn zenuwen zet ik deze later weer vast waardoor t zeil binnenhalen wordt bemoeilijkt. Maar gelukt… ik krijg de volgende opdracht (ondertussen klapperdeklap-beng-deng): ‘jij moet de achterlijkstrekker (dit is een lijn) voorzichtig laten vieren en dan probeer ik het grote zeil een stukje binnen te halen’ (noemen ze reven) … zweet zweet tuurlijk.
.. gelukkig dat lukt ook … nu nog even de storm uitzitten… er staat zo’n windkracht 8. En ook dat lukt 🙂 door de stormachtige wind komt er veel water over, beiden zij we tot onze onderbroek nat.

Na een klein uurtje wordt de wind wat minder, nu naar beneden en zien dat we die natte boel uitkrijgen op een schip dat lijkt op bokken rijden (dit komt omdat stroom en wind uit verschillende richtingen komen).

Nadat we een beetje zijn bijgekomen en het er naar uitziet dat we het ergste wel hebben gehad, heeft onze innerlijke mens wel een versterking verdiend. Pieter tovert een heerlijke salade met gekookte eitjes op ’tafel’. Dat smaakt!! Om ca 15.30 uur lopen we de haven van Scheveningen binnen, de laatste uurtjes op de motor omdat de wind enorm is afgenomen.. we zijn veilig en wel 🙂

We blijven vandaag, woensdag, toch nog een dag in Breskens. Eerst hadden we t idee om door te gaan naar Cadzand maar Pieter blijft liever hier liggen. Het is heerlijk weer, de allereerste keer dat ik uit bed direct in badkleding de kuip in kan, wauwww! We gaan wat fietsen, beetje winkels kijken en  nemen een kopje koffie aan t strand.

In de middag trekt Pieter de stoute schoenen (in dit geval flippers en een duikpak) aan en gaat het onderwaterschip inspecteren. De dieptemeter vertoont keuren en dat is niet handig als we onderweg zijn en de meter geeft ineens aan dat we bijvoorbeeld nog maar 2 meter water onder de kiel hebben (de kiel steekt 1.85m diep) dus vandaar deze expeditie 🙂 kijk meer even mee wat Pieters conclusie is…

En vanavond gaan we tapas eten. Op de deur prijkt een sticker met Michelin 2021. Ben benieuwd…. wel beetje helder blijven want morgen gaan we om 06.00 uur de Noordzee op en zoals ’t er naar uitziet Z E I L E N D, de tocht  zal zeker 10 uren gaan duren… als we ’t nog maar kunnen……

De dag na de prik voelen we ons wat loom en afwezig maar daar blijft ’t de rest van de dag ook bij. Wat een geluk! We doen het rustig aan, lopen wat rond in Breskens reserveren een tafeltje voor morgen om de goede afloop te vieren.. (je moet toch wat verzinnen ha ha )

Om ongeveer 09.00 uur stappen we op de OV fiets richting het industrieterrein van Middelburg.
Het is ongeveer een kwartier fietsen, ook hier heeft de GGD het goed georganiseerd en we staan spoedig weer buiten.

Fietsen inleveren bij Centraal station en lopend (ca 10 min) terug naar de boot en dan een kopje koffie bij de buren die achter ons liggen. Zij hebben ons gisterenavond uitgenodigd.
Zij gaan ook nog een stukje afzakken en dan omhoog naar de Wadden.
Zij hebben een zogenaamde Noordkaper (een boot van staal en 15 meter lang en 2 1/2 zo zwaar als die van ons!). Hij is nog niet zo bekend met het varen in Nederland en vindt het fijn om de route met Pieter door te nemen. Zij gaan door naar Cadzand en wij naar Breskens. Zij zullen evenals wij a.s. donderdag naar Scheveningen gaan dus we komen elkaar vast weer tegen. Naast zeilen passen zij op huizen met katten in het buitenland. Leuke hobby en je ziet nog eens wat (ze betalen dan alleen de vliegreis ook niet onbelangrijk 🙂 ).

Een overtochtje over de Westerschelde staat dus op t programma. Genoeg van de binnenwateren gezien, nu gaan we voor t grotere werk 🙂 Volgens onze informatie zou er vanaf 12.15 uur een blauwe golf zijn, hetgeen betekent dat de bruggen in het kanaal van Walcheren die wij achtereenvolgens passeren qua draaitijd op elkaar zijn afgestemd. Dat blijkt inderdaad zo te zijn maar met aanzienlijke tussentijden, gebaseerd op t tempo van een rubberboot 😉 ?

Wanneer wij de sluis bij Vlissingen uitvaren, ergert Pieter zich uitermate aan een jacht dat direct na de sluis vaart mindert en alle tijd neemt om lijnen en stootwillen netjes op te ruimen. Dit houdt wel in dat het vaarverkeer dat ook de sluis uit wil, wordt opgehouden; niet zo netjes, een beetje alleen op de wereld gedrag. Maar Pieter bijt zijn tong af en zegt heel wijselijk niets!

Het is tropisch warm, we hebben ons dik ingesmeerd en petten en zonnebrillen op. Eigenlijk hadden we de bimini (het zonnedak moeten uitklappen), volgende keer beter voorbereiden nemen wij ons voor. In ca 2 uurtjes in totaal zijn we in Breskens. Wanneer wij net zijn aangemeerd komt het eerdergenoemde jacht aangevaren en ramt bij het invaren van de naast ons gelegen box, de vingersteiger. Aan een lijn die ik van hen aanpak, help ik de boot mede verder de box in. De mevrouw verontschuldigt zich met een: het is allemaal weer even wennen voor ons. Natuurlijk! 🙂 De mijnheer is helemaal hyper en loopt Pieter op de steiger bijna omver. Pieter verzekert mij als wij zo omgaan met de boot t.z.t. dan stopt hij er direct mee en met deze mijnheer hoeft hij geen contact. Oke…

Later op de avond begint deze mijnheer, die ons eerst helemaal niet zag staan, een heel geanimeerd gesprek. Ze zijn op weg naar de Kanaaleilanden en varen al tientallen jaren. Oh…(dat was niet te zien haha). Dan komt het op leeftijden… mijnheer is in de 70. Oh Pieter, ik hoop dat wij op deze leeftijd nog zo actief zullen zijn en we vergeven hem direct alle manouevres. Soms kan je zomaar tot een ander inzicht komen….;-)

We zullen in Breskens blijven tot in ieder geval woensdag omdat we met eventuele bijwerkingen van de prik niet op t water willen zijn.

Vandaag rusten we verder uit (waar kan je moe van zijn haha).. we ontbijten uitgebreid en gaan dan 2 OV fietsen scoren bij het centraal station, niet zo heel ver lopen vanaf de boot (gelukkig). Er staan er nog 7 op voorraad volgens de app dus het moet lukken. Fluitje van een cent, wel een zadel dat wipt :-), maar ach wat verwacht je voor zo’n prijs.

We maken een rondje door Middelburg en strijken neer voor een kopje koffie voor het stadhuis. En Pieter vertelt mij het verhaal over zijn overgrootvader. Zijn overgrootvader Abraham van Dijk leefde van 1874 tot 1954 in Middelburg en was bakker en “evangelist” van beroep. Pieters tante (Sea van Dijk, zus van zijn vader ) schreef ooit een verhaaltje over hem. (zie het volledige verhaal onderaan de blog).

Verder brengen we de dag op de boot door en Pieter maakt nasi voor 2 dagen.

En we bekijken uiteraard de weersverwachtingen. Zoals het er nu uitziet kunnen we donderdag omhoog naar Scheveningen. En gaan we morgen door naar Breskens, lekker naar ’t strand met deze tropische temperatuur…. onze buren gaan ook die kant op en mogelijk zullen we samen opvaren…

BROOD

Hij was klein en beweeglijk. Vrolijk reed hij zijn bakkerskar door de straten van Middelburg. De handkar was in drie vakken verdeeld: één voor het gewone brood, één voor kleingoed en één voor het Brood des Levens. Dit laatste vak lag vol met evangelisatie-lectuur.  Zo bracht hij het brood en de Boodschap blijmoedig rond. Dikwijls wipte hij even een kroeg binnen in zijn stad. Niet om een borrel; hij was geheelonthouder. Nee, ook daar bracht hij zijn blijde boodschap aan ieder die horen wilde. Soms boden de stamgasten hem een slokje aan. Hij goot dan glunderend de inhoud van het glaasje over zijn schouder leeg op de vloer. “Dat geeft geen troost, mensen. Ik heb iets veel beters voor jullie”, zei hij en getuigde van zijn Heer.

“Van Dijk, jij bent zo thuis in de bijbel. Lees ons hier dan eens een stukje uit voor”, vroeg men hem een keer en hield hem – ondersteboven – een Franse bijbel voor. Frans kende hij niet, maar zijn bijbel des te beter. Hij zag wel, dat de eerste bladzij voor hem lag, en dus begon hij: “In den beginne schiep God de hemel en de aarde… ” en ging zo door tot het einde van het hoofdstuk, dat hij uit zijn hoofd kende. Sindsdien zei men in Middelburg: “Hoe is het mogelijk: bakker Van Dijk kent Frans en dat nog ondersteboven ook!”

’s Avonds las hij. De theologie had zijn hart. Hij was, wat we tegenwoordig noemen: hoogbegaafd. Wat hij las, wist hij voorgoed.

In de meidagen van 1940 werd zijn bakkerij plat gebombardeerd. “Ik heb de geschriften van Schilder kunnen redden”, schreef hij tevreden aan zijn familie. Zijn werk was hij kwijt “Ik ben met gewelddadig emeritaat” noemde hij dat. Nu kreeg hij ruim de tijd om te lezen en te denken. Graag wisselde hij van gedachten met theologen. Niet zelden verbaasde hij hen door zijn kennis en helder inzicht. Vrienden had hij, over alle kerkmuren heen. Vaak wandelde hij ‘langs ’s Heren wegen’. Altijd droeg hij een lange jas en een bolhoed. Een opgerolde paraplu deed dienst als wandelstok. Vrijmoedig hield hij mensen staande, midden op het trottoir. Hij haakte dan het handvat van zijn paraplu aan de rand van zijn hoed. Een potsierlijk gezicht, maar dat deerde hem niet. Hij had zijn beide handen nodig om een levendig gesprek te kunnen voeren!

Aan kinderen en kleinkinderen schreef hij lange brieven in zijn aparte stijl, met mooie volzinnen. Zo toonde hij eens zijn bezorgdheid over een hardwerkende eindexamen-kandidate: “Kind, pas op, dat de kruik, waarin de kostelijke nardus der wetenschap gegoten wordt, niet breekt. Eet goed!” Uren was hij soms van huis. Ook zijn dochter, bij wie hij na het bombardement woonde, wist niet wat hij dan allemaal deed. Tot zijn begrafenis. Daar verschenen ze: veel mensen, die bij de familie onbekend waren. “Hij zocht ons regelmatig op” vertelden zij eenvoudig. “Wij hebben veel steun aan hem gehad”.

Meestal heb ik respect voor mensen als hij, die zichzelf durven zijn, niet gemangeld door de publieke opinie. Maar voor deze man heb ik niet alleen waardering gekend. Ik hield van hem, samen met al zijn andere kleinkinderen.

Hij was onze grootvader.

Sea van Dijk