2.30 uur we schrikken wakker van een loeiende scheepshoorn. 2 lange tonen achterelkaar, wat is dit nu, vertrekken er nu ook al cruiseboten in de nacht? Elke 20 seconden horen we dit oorverdovende lawaai …. we stappen uit bed en nemen polshoogte, Pieter vermoedt dat het de Red Jed is, die Ferry die vlakbij op nog geen 30m afstand van ons ligt. Och jee hoe lang zal dit geintje gaan duren? Na een kwartier is Pieter het zo zat dat hij gaat bellen naar Red Jed, een voicemail, politie dan? Dat vinden we weer te ver gaan… Dan zien we na ca een half uur 3 mannen verschijnen met zaklantaarns, ze lopen de loopplank af richting de Red Jed, kijken door het raam en vertrekken weer. Het geluid is gestopt, wat een brenger bedje in en op 1 oor liggen. We dommelen net in als het feest opnieuw begint, ik leg een kussen op mijn andere oor en Pieter gebuikt watten. Wat een nacht, gelukkig stopt het dit keer wat eerder en kunnen we toch nog wat nachtrust pakken. We waren al van plan verderop te gaan maar nu gaan we zeker! 😃 De volgende bestemming is de Cowes op het eiland Wight. 

Hier zijn wij al 1x eerder geweest. Pieter belt voor de zekerheid voor een plekje en dat lukt voor max. 2 dagen want daarna is het Cowes week en hier wordt dan gedurende een week de grootste sailing regatta van Europa gehouden sinds 1826. De prijzen voor een ligplaats gaan dan in deze week verdriedubbelen. Een overnachting met een lengte van onze boot (13m) gaat dan van €60 naar €180. We moeten echt weg uit Engeland, gekkenwerk! 

In 2 uren varen op de motor zijn we er, een vriendelijke havenmeester heet ons welkom en pakt onze lijnen aan. 

Maandagochtend 22 juli alweer, we zijn inmiddels 7 weken onderweg, en het regent weer 😶. Een goede gelegenheid de website bij te werken, het beddengoed te wassen en onze voorraad aan te vullen. Met de volle kar, hebben we altijd veel bekijks! 

Op dinsdag lossen we eerst een probleempje op, de mobiel van Miranda laadt niet meer op, nog naar 6%!

Alle kabeltjes geprobeerd, mobiel uit- en weer aangezet, ingang voorzichtig schoongeborsteld, het mag allemaal niet baten. Dan maar op zoek naar een repairshop, leve onze grote vriend Google! Gauw in de kleren en op pad, Miranda is best een beetje nerveus, alles staat op haar telefoon wat moet ze zonder 😁. Het personeel is uiterst vriendelijk en behulpzaam, na een half uurtje hebben ze het probleem gefixt, een nieuw stukje hardware, dit kan ontstaan door vochtigheid. Pfff wat een opluchting, maar het kost wel een aardige duit (€54,=). 

In de middag gaan we de toerist uithangen, want Southampton beschikt over het Seacitymuseum waar het verhaal over de ondergang van de RMS Titanic wordt verteld. Er is een interactief model van de Titanic, opgenomen berichten van passagiers over de noodlottige nacht, maar er zijn ook originele objecten van dit wereldberoemde schip. 

Op 10 april verliet het z.g.  ‘onzinkbare’ schip het Dock van Southampton en op 14 april 1912 botste de Titanic op een ijsberg. Binnen drie uur verdween het schip in het ijskoude water, met de dood van 1522 (van de 2.223) mensen tot gevolg. Merendeel van de bemanning ca 700 mensen was afkomstig uit Southampton. Aan het eind van de tentoonstelling kom je in een bewaard gebleven rechtbank; audiovisuele elementen zijn ingezet om scènes uit het Britse onderzoek naar het zinken na te spelen en de gevolgen ervan te onderzoeken. Dit vond ik het meest interessante, er waren te weinig boten t.o.v. het aantal opvarenden, de bemanning had geen verrekijkers tot hun beschikking, meeste opvarenden uit de 3e klasse waren omgekomen, zo maar een aantal vragen, hoe kon dit alles gebeuren staat centraal. 

De douane heeft ons gisterenavond om 21.45 uur nog geprobeerd te bellen, maar toen waren wij al onder zeil 😆 Gauw maar even terugbellen. Waar het op neerkomt is, dat we, na beantwoording van een aantal korte vragen (met hoeveel aan boord, hoe lang blijft u, bent u hier voor vakantie?), ingeklaard zijn en de gele Q-vlag kunnen strijken én de Engelse vlag kunnen hijsen. Fijn dat is weer een zorg minder 😉.

Voor het liggen aan een mooring (14 uur hebben wij er gelegen) betaal je hier 40 pond, (€ 48,-) het is echt te gek voor woorden. We willen hier weg, maar waarheen, het is inmiddels hoogseizoen en het wordt steeds drukker, daarbij komt dat in een box liggen in de Engelse havens zomaar van € 70,- tot € 100,- kan oplopen. Nu hebben we via onze eigen lighaven een kaart kunnen aanschaffen waarmee je bij sommige havens voor max 5 dagen 50% korting krijgt op het tarief. En via deze kaart komen we uit bij een haven in de plaats Southampton. Even bellen of ze daar een plekje hebben en ja hoor we zijn van harte welkom. Oh wat fijn, we ontbijten snel en dan weer gauw op pad.

Het blijkt niet een geweldige plek, de Redjet (hi-speed ferry) vaart steeds op en neer en zorgt voor flink wat deining en is ook niet bepaald reukloos zullen we maar zeggen 😁, maar toch zijn we blij aan de kant te liggen, de boel te kunnen drogen, fatsoenlijk te kunnen douchen en wat boodschappen tegen normale prijzen bij de Lidl te kunnen scoren. 

Er liggen hier heel veel grote cruiseschepen. Ooit vertrok hier een cruiseschip dat naar later bleek haar laatste reis te zijn, het schip droeg de naam………..

Als Pieter deze ochtend wakker wordt (het is dan 05.15 uur) is de eerste melding, vandaag gaan we de gennaker zetten 🫣. Oh jee er komen bij mij gelijk allerlei beelden voorbij: dat hele grote zeil, Pieter op een wiebelend voordek, lange lijnen buitenom, pfff oke, ook goedemorgen haha. We springen in de kleding en gaan aan de slag, Pieter bereidt het dek voor met de lange lijnen en Miranda sleept de grote zeilzak vanuit de achterhut naar de voorhut op het grote bed. De bedoeling is dat door het dakluik straks het enorme zeil verpakt in een slurf wordt gehesen en zodra deze hangt de slurf dan d.m.v. lijnen naar boven wordt opgerold. Zo gezegd, zo gedaan. Jammer genoeg is er toch te weinig wind, Pieter naar het voordek om de slurf weer om het zeil te laten zakken. Na een paar uur motoren komt de wind toch meer opzetten en we wagen opnieuw een poging, slurf weer omhoog en zeilen maar.

Het zeil staat nu als een huis en we hebben er lekker de vaart in! Dat ik toch altijd een hekel aan dat zeil had 😊 wat kan ons nu nog gebeuren……! Nog voor de Needles Isle of Wight (reeks van 3 pilaren, circa 30 meter hoog, uit krijtstreen, die oprijzen aan de uiterst westelijke punt van het Britse eiland Wight) wordt het heiig en kort daarna begint het flink te plenzen en zien we bijna geen hand voor ogen. We kruisen ook nog eens tiental bijna onzichtbare schepen die in wedstrijdverband zeilen. Daarbij neemt de wind veel harder toe dan voorspeld. We zullen het enorme zeil moeten strijken! Eerst op hoge snelheid het nauwe vaarwater bij de ‘Needles Channel’ door en dan het plan maken het zeil binnen te halen. Miranda krijgt de nodige instructies, boot op koers houden, lijnen los zodra Pieter dat roept. Pieter inmiddels soppend in zijn schoenen en nat tot op zijn onderbroek naar het voordek om de slurf weer om het zeil te krijgen, maar het zeil vangt teveel wind en is heel lastig om in bedwang te krijgen (en op dat moment missen we wel eens extra handen), Pieter besluit om het zeil (tacklijn) deels los te gooien en dat geeft een helskabaal, het zeil slaat wild om zich heen… maar Pieter krijgt het voor elkaar, de slurf zit er weer om, nu nog even 76 m2 zeil in de zak proppen op het dek en drogen komt later wel. Dan bellen of marina’s een plekje hebben.. ‘hoe lang is uw schip, 13 meter? Nee we hebben geen plek…’. Na 2 havens geven we de moed op en besluiten maar weer aan een mooring net buiten een haven te gaan liggen. Alles is drijfnat, we maken soep warm en bakken een omelet en dan ons bedje in, morgen zien we wel weer verder …..oh ja en we melden ons weer online aan bij de douane omdat we een wijziging van bestemming hebben gemaakt. Lekker hoor die Britten met hun Brexit. 

De beste plekken waren gisteren al bezet, gelukkig was er nog wel een mooring beschikbaar weliswaar minder beschut. Het is een hele aparte gewaarwording liggend aan zo’n ‘ring’, omdat de boot met de wind meedraait en dus steeds in beweging en dus steeds een ander uitzicht. De boot hobbelde op de golfjes aardig op en neer, we hebben er heerlijk op geslapen, maar omdat er meer wind op komst is, willen we graag naar de andere kant van de baai, zodra er een plekje vrijkomt. We hebben geluk in de ochtend vertrekken er vele boten en hebben we het voor het uitzoeken.

Liggend aan een mooring kunnen we alleen met of de bijboot of een watertaxi naar de wal. Zwemmend kan ook maar bij een zeewatertemperatuur van 14 graden niet echt aangenaam 🙂 .

We verkennen in de middag het eiland per voet en  we bekijken een fort, het eiland bevat er vele.

De zon laat zich deze dagen veel zien en daarom is relaxen in de kuip ook een heerlijke bezigheid 😎… zaterdag staat ons vertrek naar rivier Beaulieu  in Engeland gepland (deze tip kregen we toen we in Guernsey aan de wachtsteiger lagen te wachten van een oudere heer). 

We moeten vandaag geduld hebben tot 14.00 uur om te kunnen vertrekken, er moet namelijk 2 m water boven de drempel staan, die de haven afsluit van het Engelse kanaal.

Het losgooien is niet 1-2-3 gepiept, want langs onze boot liggen er nog 2. Dat betekent vooraf ook met z’n allen afstemmen hoe laat we dit gaan regelen. Iedereen staat om 14.00 uur op zijn post en het losmaken gaat goed. We nemen afscheid van onze Engelse buren (we kregen van hen gisteren wat tips over havens in Zuidwest Engeland) en dan moeten we, voordat we de haven uitvaren, ook nog even diesel tanken, maar dat hebben vele booteigenaren bedacht !!! Er ontstaat zeker een wachtrij van ca 8 boten en natuurlijk zit er 1 tussen die denkt dat de wachtrij voor hem/haar niet van toepassing is en zonder enige schaamte de boot ertussen schuift 🤨

De tocht naar Alderney ca 4 uren verloopt soepel, wel op de motor, want er is nagenoeg geen wind. Nu nog een plekje aan een mooring veroveren in de baai…..

Een fiets huren, ja leuk! Pieter bestelt online 2 elektrische fietsen, het is hier nogal heuvelachtig. Dit heeft wel wat voeten in de aarde, tijdens het boeken via internet blijft de boeking ‘hangen’ maar ’t geld wordt wel afgeschreven, lekker is dat! Afijn wat belletjes mailtjes en appjes over en weer en dan 😅 hebben we uiteindelijk toch 2 prachtige fietsen tot onze beschikking en krijgen een goed beeld van het eiland! 

Pieter bezoekt het ondergrondse militaire museum (dat valt beetje tegen, er staan vooral veel uniformen en insignes tentoongesteld).

Samen zwemmen we in een z.g. tidel bathing pool, een veilige en afgeschermde plek in zout water. We gaan een paar keer uit eten en dat is alle keren uitstekend te noemen, wel best prijzig. 

Tijdens de ochtend-  en avonduren (dan is het vloed) laten we ons graag vermaken met de vertrekkende en inkomende boten hier in de haven.

Op onze 1 van de laatste dagen worden we ook nog verblijd met het bezoek van King Charles en Queen Camilla, wat attent!!! 😇😆 helaas niet op camera vastgelegd want het wachten duurde ons te lang en zijn voortijdig afgehaakt 😊

In korte tijd best veel gedaan en gezien, het is tijd om weer verder te gaan. De bedoeling is een eiland verderop (Alderney) en dan oversteken naar de zuidkust van Engeland.

Graadje of 15 en klein beetje zon daar staan we mee op. Mare wie gaat er brood halen? 1 moet er tenslotte op de boot blijven voor de douane. Daar voel ik helemaal niets voor en we gaan samen op pad. Eerst maar ‘ns even langs het havenkantoor en vragen hoe dat hier zit met de douane en inklaren. Volgens de havenmeester is er na de Brexit hier niets veranderd, gewoon gele vlag strijken en de Engelse vlag of de vlag van Guernsey hijsen en klaar.

Wat een flop!! Voor hetzelfde geldt lig je dagen te wachten op de douane en je kan niet van boord maar wel 50 pond per nacht betalen, wat goed dat we dit maar weer hebben weten te achterhalen! Op naar de bakkerij 🥳 vanmiddag wat wandelen en morgen gaan we op verkenning per fiets.