Het eerste dat Pieter mij deze ochtend meldt, is, dat we morgen het beste kunnen vertrekken, want anders liggen  we hier tot het einde van de week! Oké, eigenlijk hadden we voor vandaag een bustripje naar Canterbury gepland 🤔 maar dat gaat dan niet door (of doet hij het erom 🤣). Het wordt nu een zonnige en vooral warme wandeling door Dover, paar boodschapjes halen en ons gedegen voorbereiden op de tocht. 

In de ochtend bekijken en herbekijken we de weersverwachtingen, maar hoe we ons best ook doen we zien de komende week geen goede optie om over te steken richting België. Tja dan maar geduld opbrengen…. we gaan eens kijken wat te doen hier in de omgeving en van het zonnetje genieten en natuurlijk boodschappen doen en die altijd terugkerende was, hetgeen in een haven altijd een heel gedoe is. Op pad met een tas was, is er een machine vrij, werkt die op muntjes/ ponden/card? Is het automatisch met wasmiddel of moet je het zelf meenemen? Niet vrij? Tasje neerzetten, wekkertje zetten en weer terug en dan maar hopen dat degene zijn machine heeft leeggehaald. Machine leeg? Fijn, dan spullen erin wekkertje aan en na ca 45 minuten (🤔) weer terug, wasje in droger, hopelijk is die vrij, wekkertje weer aan en meestal niet helemaal droog, centjes erbij, wekkertje weer aan…ja hoor 1 was is klaar! 🤣🤣

De volgende ochtend wanneer wij ons melden bij de havenmeester, vertelt hij ons dat het gisteren bij hun een gekkenhuis was, voor het eerst lag de haven helemaal vol; hij heeft ons de laatste ligplaats gegeven, van overigens een vaste ligger die zou terugkomen deze dag maar er niet was. De persoon blijkt toch te zijn teruggekomen en die was niet erg gecharmeerd van het feit niet op zijn plek terecht te kunnen. De havenmeester verzoekt ons om naar een box, 3 plekken verderop, te verhuizen. Daar geven wij natuurlijk direct gehoor aan, wij zijn deze havenmeester super dankbaar en krijgt van ons de ‘warme douche’. De rest van de dag komen we bij van de tocht 😅

Wat een dag, wat een tocht!
Naar ons idee hebben wij ons goed voorbereid en achten wij het niet nodig een plek in Dover te reserveren, de haven is tenslotte groot…..De wekker loopt om 05.00 uur af (wat vakantie 😄). Volgens de weersvoorspelling is er in de vroege ochtenduren en avond weinig wind, maar vanaf een uurtje of 10.00 tot ca 19.00 uur waait er een windje waarmee we verwachten mijlen te maken. MAAR daar klopt de helft niet veel van! In de vroege ochtend bij het uitrollen van het grootzeil hebben we al 20 knopen wind, we zijn gelijk goed wakker haha. Daarna zwakt de wind snel af en moet de motor tot ca 13.00 uur bij. In de middag is er aardige wind en met de stroom mee surfen we lekker over de vanachter komende rollende golven 😀

Tussen de middag bakken we de klaargemaakte nasi van de vorige dag op met een lekker gebakken eitje als extra 🙂

In de avond blijft er toch wind staan en deze neemt zelfs toe naarmate we de haven meer en meer naderen, gelukkig hebben we de gennaker niet gezet🙏 De haven van Dover binnenlopen met een dikke windkracht 5 is best pittig. Inmiddels is het rond 22.00 uur als we via de marifoon vernemen dat de haven al best vol is, nee dat kan toch niet als er geen plek meer is wat dan, dan moeten we in de nacht door en de z.g. traffic lane oversteken, dit hebben we niet voorbereid, oke rustig eerst het één en dan het ander. Halen we het grootzeil nog binnen buiten de haven of doen we het in de haven, wat is wijsheid… Pieter besluit het toch buiten de haven te doen, dat betekent schip 180 graden keren, daarmee komt de neus in de wind en kunnen we het zeil binnenhalen, oke wie doet wat? De één houdt het schip in de wind op de best hoge golven en de ander moet het zeil inrollen door flink te trekken aan de lijn en als dit niet lukt de lijn op de lier te zetten en dan met een lierhendel draaien. Dit gaat goed, dan het hevig heen en weer slingerende schip 180 graden terugdraaien in de inmiddels donkere nacht en ondertussen speuren naar rood en groene lichten, waarmee normaal een haveningang wordt gekenmerkt. We zien wel rood maar geen groen, zal dit ‘m wel zijn? Ja moet haast wel….Dan via de marifoon vragen om toegang, die krijgen we zonder de vermelding dat de haven vol is… okė zal het meevallen?  Please we hopen het zo, we zijn het echt zat naar 17 uren varen. Opmerkelijk is, zo onstuimig het buiten de haven is, zo rustig is het wanneer we de ingang maar net voorbij zijn. Wat een opluchting, nu nog de marina oproepen of er nog plek is en tot onze grote verbazing krijgen wij nog een plek toegewezen. Dit vereist een stevige evaluatie 😅 er ontbrak een 2de plan en altijd reserveren.

Morgen willen we in 1x naar Dover (reden korting op de haven 😏) een afstand van 107 mijl (201 km). Volgens onze voorbereiding gaan we er ca 18 uren over doen en komen aan in het donker, de maan schijnt voor 73% dus hopelijk gaat die ons een beetje helpen 😁. Betekent dat we vandaag voor 2 dagen tegelijk koken (nasi altijd goed😊). Verder regent het pijpenstelen, dus we vermaken ons grotendeels met onze tablet. Einde middag klaart het wat op en maken we nog een verfrissende wandeling over dit mooie eiland. 

 2.30 uur we schrikken wakker van een loeiende scheepshoorn. 2 lange tonen achterelkaar, wat is dit nu, vertrekken er nu ook al cruiseboten in de nacht? Elke 20 seconden horen we dit oorverdovende lawaai …. we stappen uit bed en nemen polshoogte, Pieter vermoedt dat het de Red Jed is, die Ferry die vlakbij op nog geen 30m afstand van ons ligt. Och jee hoe lang zal dit geintje gaan duren? Na een kwartier is Pieter het zo zat dat hij gaat bellen naar Red Jed, een voicemail, politie dan? Dat vinden we weer te ver gaan… Dan zien we na ca een half uur 3 mannen verschijnen met zaklantaarns, ze lopen de loopplank af richting de Red Jed, kijken door het raam en vertrekken weer. Het geluid is gestopt, wat een brenger bedje in en op 1 oor liggen. We dommelen net in als het feest opnieuw begint, ik leg een kussen op mijn andere oor en Pieter gebuikt watten. Wat een nacht, gelukkig stopt het dit keer wat eerder en kunnen we toch nog wat nachtrust pakken. We waren al van plan verderop te gaan maar nu gaan we zeker! 😃 De volgende bestemming is de Cowes op het eiland Wight. 

Hier zijn wij al 1x eerder geweest. Pieter belt voor de zekerheid voor een plekje en dat lukt voor max. 2 dagen want daarna is het Cowes week en hier wordt dan gedurende een week de grootste sailing regatta van Europa gehouden sinds 1826. De prijzen voor een ligplaats gaan dan in deze week verdriedubbelen. Een overnachting met een lengte van onze boot (13m) gaat dan van €60 naar €180. We moeten echt weg uit Engeland, gekkenwerk! 

In 2 uren varen op de motor zijn we er, een vriendelijke havenmeester heet ons welkom en pakt onze lijnen aan. 

Maandagochtend 22 juli alweer, we zijn inmiddels 7 weken onderweg, en het regent weer 😶. Een goede gelegenheid de website bij te werken, het beddengoed te wassen en onze voorraad aan te vullen. Met de volle kar, hebben we altijd veel bekijks! 

Op dinsdag lossen we eerst een probleempje op, de mobiel van Miranda laadt niet meer op, nog naar 6%!

Alle kabeltjes geprobeerd, mobiel uit- en weer aangezet, ingang voorzichtig schoongeborsteld, het mag allemaal niet baten. Dan maar op zoek naar een repairshop, leve onze grote vriend Google! Gauw in de kleren en op pad, Miranda is best een beetje nerveus, alles staat op haar telefoon wat moet ze zonder 😁. Het personeel is uiterst vriendelijk en behulpzaam, na een half uurtje hebben ze het probleem gefixt, een nieuw stukje hardware, dit kan ontstaan door vochtigheid. Pfff wat een opluchting, maar het kost wel een aardige duit (€54,=). 

In de middag gaan we de toerist uithangen, want Southampton beschikt over het Seacitymuseum waar het verhaal over de ondergang van de RMS Titanic wordt verteld. Er is een interactief model van de Titanic, opgenomen berichten van passagiers over de noodlottige nacht, maar er zijn ook originele objecten van dit wereldberoemde schip. 

Op 10 april verliet het z.g.  ‘onzinkbare’ schip het Dock van Southampton en op 14 april 1912 botste de Titanic op een ijsberg. Binnen drie uur verdween het schip in het ijskoude water, met de dood van 1522 (van de 2.223) mensen tot gevolg. Merendeel van de bemanning ca 700 mensen was afkomstig uit Southampton. Aan het eind van de tentoonstelling kom je in een bewaard gebleven rechtbank; audiovisuele elementen zijn ingezet om scènes uit het Britse onderzoek naar het zinken na te spelen en de gevolgen ervan te onderzoeken. Dit vond ik het meest interessante, er waren te weinig boten t.o.v. het aantal opvarenden, de bemanning had geen verrekijkers tot hun beschikking, meeste opvarenden uit de 3e klasse waren omgekomen, zo maar een aantal vragen, hoe kon dit alles gebeuren staat centraal. 

De douane heeft ons gisterenavond om 21.45 uur nog geprobeerd te bellen, maar toen waren wij al onder zeil 😆 Gauw maar even terugbellen. Waar het op neerkomt is, dat we, na beantwoording van een aantal korte vragen (met hoeveel aan boord, hoe lang blijft u, bent u hier voor vakantie?), ingeklaard zijn en de gele Q-vlag kunnen strijken én de Engelse vlag kunnen hijsen. Fijn dat is weer een zorg minder 😉.

Voor het liggen aan een mooring (14 uur hebben wij er gelegen) betaal je hier 40 pond, (€ 48,-) het is echt te gek voor woorden. We willen hier weg, maar waarheen, het is inmiddels hoogseizoen en het wordt steeds drukker, daarbij komt dat in een box liggen in de Engelse havens zomaar van € 70,- tot € 100,- kan oplopen. Nu hebben we via onze eigen lighaven een kaart kunnen aanschaffen waarmee je bij sommige havens voor max 5 dagen 50% korting krijgt op het tarief. En via deze kaart komen we uit bij een haven in de plaats Southampton. Even bellen of ze daar een plekje hebben en ja hoor we zijn van harte welkom. Oh wat fijn, we ontbijten snel en dan weer gauw op pad.

Het blijkt niet een geweldige plek, de Redjet (hi-speed ferry) vaart steeds op en neer en zorgt voor flink wat deining en is ook niet bepaald reukloos zullen we maar zeggen 😁, maar toch zijn we blij aan de kant te liggen, de boel te kunnen drogen, fatsoenlijk te kunnen douchen en wat boodschappen tegen normale prijzen bij de Lidl te kunnen scoren. 

Er liggen hier heel veel grote cruiseschepen. Ooit vertrok hier een cruiseschip dat naar later bleek haar laatste reis te zijn, het schip droeg de naam………..

Als Pieter deze ochtend wakker wordt (het is dan 05.15 uur) is de eerste melding, vandaag gaan we de gennaker zetten 🫣. Oh jee er komen bij mij gelijk allerlei beelden voorbij: dat hele grote zeil, Pieter op een wiebelend voordek, lange lijnen buitenom, pfff oke, ook goedemorgen haha. We springen in de kleding en gaan aan de slag, Pieter bereidt het dek voor met de lange lijnen en Miranda sleept de grote zeilzak vanuit de achterhut naar de voorhut op het grote bed. De bedoeling is dat door het dakluik straks het enorme zeil verpakt in een slurf wordt gehesen en zodra deze hangt de slurf dan d.m.v. lijnen naar boven wordt opgerold. Zo gezegd, zo gedaan. Jammer genoeg is er toch te weinig wind, Pieter naar het voordek om de slurf weer om het zeil te laten zakken. Na een paar uur motoren komt de wind toch meer opzetten en we wagen opnieuw een poging, slurf weer omhoog en zeilen maar.

Het zeil staat nu als een huis en we hebben er lekker de vaart in! Dat ik toch altijd een hekel aan dat zeil had 😊 wat kan ons nu nog gebeuren……! Nog voor de Needles Isle of Wight (reeks van 3 pilaren, circa 30 meter hoog, uit krijtstreen, die oprijzen aan de uiterst westelijke punt van het Britse eiland Wight) wordt het heiig en kort daarna begint het flink te plenzen en zien we bijna geen hand voor ogen. We kruisen ook nog eens tiental bijna onzichtbare schepen die in wedstrijdverband zeilen. Daarbij neemt de wind veel harder toe dan voorspeld. We zullen het enorme zeil moeten strijken! Eerst op hoge snelheid het nauwe vaarwater bij de ‘Needles Channel’ door en dan het plan maken het zeil binnen te halen. Miranda krijgt de nodige instructies, boot op koers houden, lijnen los zodra Pieter dat roept. Pieter inmiddels soppend in zijn schoenen en nat tot op zijn onderbroek naar het voordek om de slurf weer om het zeil te krijgen, maar het zeil vangt teveel wind en is heel lastig om in bedwang te krijgen (en op dat moment missen we wel eens extra handen), Pieter besluit om het zeil (tacklijn) deels los te gooien en dat geeft een helskabaal, het zeil slaat wild om zich heen… maar Pieter krijgt het voor elkaar, de slurf zit er weer om, nu nog even 76 m2 zeil in de zak proppen op het dek en drogen komt later wel. Dan bellen of marina’s een plekje hebben.. ‘hoe lang is uw schip, 13 meter? Nee we hebben geen plek…’. Na 2 havens geven we de moed op en besluiten maar weer aan een mooring net buiten een haven te gaan liggen. Alles is drijfnat, we maken soep warm en bakken een omelet en dan ons bedje in, morgen zien we wel weer verder …..oh ja en we melden ons weer online aan bij de douane omdat we een wijziging van bestemming hebben gemaakt. Lekker hoor die Britten met hun Brexit.