Vandaag blijven wij een dagje ‘binnen’. Dat houdt in we blijven met de boot in de haven liggen. Het is Hemelvaartsdag, wat zal er in het dorp te doen zijn? Ha ha het blijkt uitgestorven. We bekijken aan de buitenkant het slot van Augustenborg. En Miranda het nodig vindt om de plantjes nog wat water te geven, ondanks alle regenval van de afgelopen dagen.

En  zoeken een tentje op dat lekkere chinees zou hebben volgens de havenmeester. Dan gaan we daar vanavond eten. Drie keer ’t dorp doorlopen maar geen eettent gevonden, wel iets dat burgers verkoopt. Omdat Pieter z’n zinnen gezet heeft op chinees geven we niet op. Uiteindelijk vragen we het nog maar een keer aan die enkele voorbijganger. Ach het zou bij de burger tent moeten zijn?! Natuurlijk 🙂 de dame waarvan de tent is spreekt 4 talen waaronder Nederlands. Zooo grappig net zo makkelijk een zin in het Nederlands tegen ons en vervolgens bijna in dezelfde zin een aardig woord voor een gast in het Deens om vervolgens tassen met chinees te overhandigen in het Duits. Superknap! Ze heeft 21 jaren in Nederland gewoond maar de liefde deed haar emigreren naar Denemarken. Ondanks dat zij zich Nederlandse voelt is Denemarken nu haar echte thuisland. Ze is gek op de ruimte en de rust. Ze heeft wel veel moeite moeten doen om een plekje te veroveren binnen t dorp. De Denen zijn teruggetrokken en op zichzelf. Maar mede door haar zaak voelt zij zich nu op haar plek. Leuk verhaal!
Ander saillant detail je groet elkaar hier met ‘moi’. Dus Pieter en ik spreken nu ook vloeiende moi’s 🙂 we horen er al helemaal bij.

De plannen voor de komende dagen moeten worden bijgesteld. We hebben namelijk een technisch probleem, de spanningsregelaar van de dynamo doet niet geheel meer wat hij zou moeten doen. Met een noodoplossing zijn wij in staat om voorlopig prima verder te varen, maar helemaal gerust zijn we er niet op. De havenmeester weet een Volvo Penta dealer in Aarhus of in Kopenhagen (onze motor is namelijk een Volvo Penta D2-55). Aarhus wat noordelijker, aan de oostkust van Jutland (~100 mijl) en Kopenhagen aan de oostkust van het grote eiland Seeland (~150 mijl). Wat wordt onze nieuwe bestemming de komende dagen? Zoals het plan nu is, willen richting de Sont, afzakken langs de Deense oostkust richting Kopenhagen (daar een definitieve reparatie uitvoeren) en dan naar de plaats Malmö aan de Zweedse westkust. We willen daar de brug gaan bewonderen tussen Kopenhagen en Malmö, omdat de Zweeds-Deense serie The Bridge daar is opgenomen. Wie deze serie nog niet heeft gezien mist werkelijk wat is zijn leven 😉 De 2de reden om richting Zweden te varen, het weer is er iets beter.

Maar terug naar vandaag de Chinees is werkelijk overheerlijk! Morgen om 10.00 vertrekken we richting Arosond, dit ligt ca 30 mijlen boven Augustenborg.

Uurtje of 8 en Miranda springt uit bed. Zonde van de tijd. Ontbijtje maken en logboek enz weer bijwerken. Tja wat gaan we vandaag doen. Blijven we hier of gaan we met ons (slakken)huisje weer verder?! Stukje verderop, mijltje of 10 spreekt ons beiden het meeste aan en dus gaan we dat doen.
Eerst kijken wanneer we door de brug kunnen waar we vlak voor liggen. Over een half uur, mooi! Trossen los en dobberen voor de brug.

We zetten richting naar Augustenborg. We zullen de eerste Deense fjord gaan beleven! Er staat weinig wind en bovendien dwarrelt hij/zij? 🙂
Pieter probeert onderweg nog een visje te vangen maar helaas vist hij achter ’t net!
Dan maar weer op volle kracht vooruit richting de volgende haven nabij het pittoreske stadje Augustenborg, een oud stadje dat rond een slot is gebouwd. Hier gaan we de komende dagen maar eens de toerist uithangen. 

Vandaag gaan we richting de Kleine belt, Sonderborg. Schijnt niet heel speciaal te zijn maar wel makkelijk om te bevoorraden. En voor ons relevant, het is niet zo veel mijlen. We hebben even genoeg lange afstanden gehad, nu gaan we beetje op ons gemak hoppen. Vooral weer motoren, de wind is ons tot nu toe niet echt gunstig gezind.

Dit keer leggen we aan de kade aan en dit moet op een heel speciale manier gebeuren, de palen steken naar buiten uit. Dit houdt in: aan de boot maak je een houten plank vast en tussen de boot en de plank komen 2 of drie stootwillen te hangen zodat de boot de kade niet kan raken. Natuurlijk mogen ook de diverse lijnen niet ontbreken, voor- en achtertros en voor- en achterspring. Wel grappig dat je ligt aan de kade met direct aan de overkant van de kade (slechts gescheiden door een weg) restaurants. Alleen leeft t niet zo, soms heeft t zelfs wat weg van een spookstad 🙂

We koken zelf en lopen daarna een rondje voor Deense kronen en wat boodschappen. Morgen maar weer verder zien.

Kou en regen en nogmaals kou en regen, dat is wat deze dagen ons brengt. Af en toe kunnen we buiten een kijkje nemen. Als achtergrond informatie; het is gebruikelijk in (jacht)havens dat de nationale vlag, van de bezoekende schepen die in de haven liggen, wappert nabij het havenkantoor. Wij in eerste instantie maar denken, die rare Duitsers hebben onze Nederlandse vlag ondersteboven gehesen. Voor dat wij ons beklag gaan doen toch nog maar even gekeken of er ook een vlag Blauw-Wit-Rood bestaat. En ja hoor het is de vlag van Sleeswijk-Holstein.

Zaterdag en zondag is er in Laboe een markt voor handenarbeid waar wij een kijkje gaan nemen, kraampjes ingepakt in het plastic tegen het gure weer. Toch wagen wij ons op een terrasje voor een heerlijke flamküche met een glaasje droge wijn. Nou ja glaasje, zeg maar glas en dat ene glas doet ons het slechte weer vergeten 🙂

Aan boord lezen, puzzelen we nog wat. Doen een stukje reisvoorbereiding, waar zouden we qua wind etc. naar toe kunnen gaan.

Op maandag bezoeken we een (marine) oorlogsmuseum. Op het buitenterrein ligt de onderzeeër U995 een Duitse U-boot uit de Tweede Wereldoorlog van het type VIIC. Ze is in 1943 gebouwd in Hamburg. Heeft in de oorlog 6 schepen tot zinken gebracht. Miranda kan bijna niet geloven dat op deze “rioolpijp” zo’n 45 marinemensen 24/7 hun werk moesten doen.

Rond een uurtje op 7 zijn we klaar voor vertrek. Ons doel is de Oostzee! Endlich!

Het is ca 96 km door het Kieler kanaal. Benieuwd wat ons te wachten staat. Zal dit Noord-Oostzeekanaal te vergelijken zijn met ons Noordzeekanaal (21 km lang)? Langs het kanaal staat dmv bordjes elke km aangegeven. We besluiten ieder steeds 10 km sturen voor onze rekening te nemen. ‘Handsturen’ en ‘motor in bedrijf’ is namelijk verplicht op dit kanaal. Miranda houdt Pieter goed in de gaten want hij wil nog wel eens smokkelen 🙂

Gisteren toen we nog in de haven lagen, kwam het ene grote schip na de andere voorbij. Nu is het echter super rustig en dobberen/motoren we lekker voort. Heel af en toe komt er een grote tegenligger voorbij maar voor de rest is het een appeltje eitje en niet te vergelijken met ons Noordzeekanaal dat veel drukker bevaren is.

We verwachten tussen 4 en 5 uur wel in de haven bij Laboe te zijn. Lekker idee dan kunnen we op ons gemak douchen en een hapje eten. We moeten nog wel even de sluizen door. Even??? Als we vlak voor de sluizen komen zien we al verschillende jachten gestapeld bij de wachtsteiger liggen. Voornamelijk kleine boten en de regel is dat je aanmeert aan een schip dat even groot of groter is. Wat nu? En je zal t altijd zien de wind zwelt flink aan. Pieter besluit nadat we alle opties hebben bezien om aan te meren aan een schip dat als 3e op een rij ligt. Even de bemanning vragen of het goed is. Ja hoor na wat overleg kunnen we aanleggen. Alle bemanning, 4 man sterk, komt aan dek. We geven de lijnen aan en laten de boot op keurige wijze naar het andere schip glijden. So far so good! Ach nein, wir mussen sagen es hat geklappt.

We krijgen van deze Nederlandse mensen te horen dat ze al 2 uren wachten om te kunnen schutten (leuk woord het betekent door de sluizen varen). Ongeveer 2 uren gaan voorbij en iemand roept dat we los kunnen. Ha ha dat wordt een pikkenhaakgevecht want de laatste mensen zoals wij kunnen als eerste los. En dat veroorzaakt altijd een hoop reuring want degenen die als eerste waren stuiven nu alle anderen voorbij richting de sluis. Iedereen is op zijn qui-vive. Maar wat gebeurt er nu?? de sluizen sluiten zich alweer!! Nee hè! Hele spul kan weer terug. De beroepsvaart mag (elke schutting weer) eerst. Wat een feest.., Nou niet echt!

Tja waar gaan we nu weer liggen wachten. Het is tenslotte een drukte van belang en de wachtsteiger is overvol. Iets verderop liggen grote bolders let wel hele grote bolders om aan te meren voor de zeevaartschepen. Deze bolders liggen wel heel dicht bij de kade en de grote vraag is hoe diep is het daar en, dat met de wind die nog steeds de boel tegenwerkt. Verderop ligt een marineschip al vast tegen de grond althans dat dachten wij. Pieter gebruikt de luwte die dit grote schip verschaft om toch een poging te wagen om aan een bolder aan te leggen. Dit lukt! Zo nu maar afwachten totdat we worden opgeroepen door de sluiswachter. Dit geintje heeft in totaal 4 uren geduurd. Dan nog de sluizen door dit is een heksenketel op zich. Tussen de grote schepen door en dan samen met ca 20 andere zeiljachten een plekje vinden aan de sluiskade of aan een andere boot. Pas op het allerlaatste moment moet je handelen! Je begrijpt dat dit met veel geschreeuw gepaard gaat. Gelukkig komt het bij ons alles goed, al liggen we achter twee schepen die dwars in de sluis zijn beland. Tijd om praatje te maken met de buren, Engels, Nederlands en Duits door elkaar, maar we begrijpen elkaar allemaal opperbest, we hebben immers dezelfde “hobby”.

Eindelijk 5 uren later dan gepland komen we bij de Yachthafen Baltic Bay in Laboe aan, Het is inmiddels half 9. Kunnen we niet beter een camper kopen, schijnt ook heel hot te zijn en heb je geen last van dit euvel 🙂 maar wel weer last van files natuurlijk 🙂 .

We weten nu al dat we morgen een pauze inlassen en eens uitgebreid gaan bestuderen welke kant we uit willen.

Vandaag is het heel aangenaam weer zelfs al om 06.30 uur wanneer we uitvaren. Wat een heerlijkheid die zon op je gezicht! De zee is veel rustiger wat het zeilen ook fijner maakt en vooral minder vermoeiend!!

Het eerste uur wordt motorvaren en daarna kunnen de zeilen bij. Om enige vaart te behouden blijft de motor wel bij. Als het goed is, is het ca 10 uren varen voordat we voorbij Cuxhaven in Brunsbüttel aankomen.

De Elbe opvaren doen we met stroom mee, zo’n 3 knopen. We halen dan soms een snelheid van 11 knopen, laat staan als we deze stroom tegen zouden hebben dan zouden we amper 5 kopen gehaald hebben. Goed kunnen rekenen is dus ook bij het zeilen van groot belang.

De reis verloopt op zich zeer voorspoedig. Wanneer we bij Brunsbüttel arriveren moeten we zo’n 15 minuten, met de neus tegen stroom en wind in, wachten alvorens we met een kleine coaster en zo’n 10 andere wachtende jachten de sluis in kunnen. Na de sluis vinden we gelijk bakboord uit een ligplaats voor de nacht.

Koken, daar hebben we geen zin meer in, dus nu van de gelegenheid gebruik maken om die schnitzel te scoren.

Even een beetje op adem komen. Reisverslag bijwerken en de boekhouding. Daarna staat er een wandeling op het eiland gepland, tenslotte wil je ook wat zien op reis. Maar Pieter heeft gisteren op het woelige water enorm zijn been gestoten waardoor de wandeling voortijdig wordt afgebroken. Ook de geplande Wiener schnitzel laat nog even op zich wachten 😉

Dan maar brood bakken en een pan macaroni maken. Want morgen en overmorgen willen we mijlen gaan maken om vervolgens vrijdag in de Oostzee aan te komen. We zijn dan inmiddels alweer een week onderweg.

Wanneer we lange dagen maken, zal het een paar dagen kunnen duren voordat we het logboekje weer kunnen bijwerken. Maar wees gerust wir kommen zurück!!

06.00 uur we springen uit bed, een lange tocht voor de boeg.

We slippen met gemak uit de box, de wind helpt ons hierbij. De wind is onze vriend vandaag. Het grootste stuk kunnen we zeilend afleggen. We moeten zelfs de zeilen reven (kleiner maken). Zo op de open zee is even wennen, Miranda voelt zich niet helemaal top. Maar van Pieter moet zij wel blijven eten en drinken. En het is me toch een partij koud!!! 4 lagen en zelfs dan is het nog koud. Maar niet klagen, we zeilen gemiddeld 8 knopen en dat is niet onverdienstelijk.

We zien alleen maar water om ons heen, het is ook wat mistig ca 1,5 mijl zicht ( 1 mijl = 1,852 meter). Heel af en toe zien wij een sleepboot of andere beroepsvaart voorbij komen. Zeilschepen zien wij niet, zijn wij de enige ‘maffiosi’?

De wind wakkert zo nu en dan flink aan waardoor het schip bij tijd en wijle behoorlijke soms onverwachte wendingen maakt. Miranda blijft deze dag maar bovendeks. Vanaf Borkum (het eerste eiland van Duitsland) kunnen we eindelijk weer land zien. Na Borkum het langgerekte eiland Juist en dan eindelijk is Norderney in zicht. De plaats Norderney heeft officieel sinds 1946 stadsrechten. Dat is ook wel te zien, een hele andere kustlijn dan Vlieland in ieder geval 🙂 .

Om de haven te bereiken moeten we, vanwege de zandbanken voor de kust, eerst een eind doorvaren langs het eiland en vervolgens weer via de markeringen weer terug. En daar heeft Pieter het even best lastig om het schip in bedwang te houden langs de diverse boeien, er staat behoorlijk wat wind en stroom. Maar Pieter laat zich niet kennen en laat zien wie de baas/captain is.

Om ca 20.30 uur leggen we aan! Prak opwarmen en de koffer in!

Vandaag is uitgeroepen tot rustdag! Pieter bereidt zich voor op de volgende tochten. Dinsdag eiland Norderney ca 15 uren varen, woensdag rustdag (ik zal het nodig hebben!! 🙂 ) donderdag naar Brunsbuttel ca 13 uren, vrijdag door het Kielerkanaal ca 12 uren en dan gaan we wel verder zien, omhoog langs Denemarken of richting Oostzee.

In de middag gaan we maar eens even een frisse neus halen op Vlieland en boodschapjes halen in het enige dorp dat het eiland kent en wel genaamd, let op heel origineel: …….Oost-Vlieland.

Eten maken we voor 2 dagen, want morgen na zo’n lange vaardag wil je graag een hapje kunnen opwarmen. Het wordt nasi, Pieters favourite.

Vroeg onder de wol want de wekker staat op 06.00 uur. (Vakantie??)